Przygoda z Maszyną (część 4)

Mały Max właśnie przeraczkował przez całe laboratorium aby wejść ponownie do zielonej maszyny. Zatrzasnęłam za nim masywne drzwi kabiny i trzymałam mocno kciuki aby tym razem wszystko dobrze się potoczyło. Maszyna zaczęła się trząść i wydobywał się z niej dym i iskry. Co będzie jeśli Max stanie się jeszcze mniejszy? Czy to w ogóle możliwe? Spojrzałam w stronę Profesora Bookworma. Siedział spokojnie wciskając kolejne guziki i był bardzo skoncentrowany. Spojrzał nagle na mnie z nad swoich okularów i uśmiechnął się lekko. Co to miało znaczyć?

“Czy wszystko idzie zgodnie z planem?”, zapytałam z pewnym wahaniem . Szczerze mówiąc trochę obawiałam się jego odpowiedzi…

“Nie mogłoby być lepiej! Stężenie gazu D3 A5 jest w normie, a energia cieplna umożliwia dylatację czasu. Wiekomierz jest odpowiednio ustawiony do Oscylatora i jeszcze tylko przełącze termodynamiczną dźwignie i nasz Max zaraz do nas wróci w swojej normalnej postaci!”

Uśmiechałam się do Profesora, chociaż nie miałam bladego pojęcia o czym on mówi. Jednak zdawało się , że profesor wie tym razem co robi i nie wyglądał na zaniepokojonego.

Nagle maszyna się unieruchomiła i głęboka cisza ogarnęła całe laboratorium. Już raz przez to przechodziliśmy, prawda? Jednak tym razem nie było już iskier wydobywających się z wnętrza kabiny. To chyba dobry znak, pomyślałam trzymając nadal kciuki mocno zaciśnięte. Podeszłam do drzwi, mocno pociągnęłam za metalową klamkę, aż w końcu się otworzyły z dużym hukiem. Ze środka wydobywał się gęsty dym i miałam wrażenie, że minęła wieczność zanim w końcu udało mi się zobaczyć co kryje się we wnętrzu maszyny. I w końcu ujrzałam GO! To był mój dobry przyjaciel Max, tego samego rozmiaru i wieku co kilka dni temu, zanim wszedł po raz pierwszy do zielonej maszyny Profesora. Nie mogłam się powstrzymać i skoczyłam mu w ramiona! Wiecie, normalnie nie lubię za bardzo się przytulać, a na pewno nie do Maxa, ale muszę się przyznać, że naprawdę zaczęłam już tęsknić za starym dobrym Maxem. Mały Max był uroczy i kochany ale chyba nie wytrzymałabym dnia dłużej na zmienianiu jego pieluszek, karmieniu papką o każdej porze dnia i nocy i takich tam innych rzeczach, które trzeba wykonywać przy niemowlakach. Muszę przyznać, że to było bardzo męczące zadanie! Gdy tak ściskałam Maxa w moich ramionach usłyszałam za swoimi plecami gromki śmiech. Profesor nie mógł złapać oddechu tak głośno się śmiał!

“Z czego się pan tak śmieje, Profesorze?”, spytałam z duzym zdziwieniem.

“Spójrz na niego, Ella!”

Zrobiłam krok do tyłu i spojrzałam na Maxa. Rzeczywiście, widok był dość komiczny! Max wrócił juz do rozmiaru trzynastoletniej Pandy ale miał nadal na sobie pieluchę i w ustach smoczka! Nie mogłam się powstrzymać i też zaczęłam się głośno śmiać.

Max natychmiast wypluł smoczek i powiedział:

“Cieszę się, że dostarczam wam tak dobrej zabawy!”

“Ależ, Max! My śmiejemy się razem z toba, a nie z ciebie! Naprawdę cieszymy się, że już wróciłeś!”

“No dobrze, Ella. Myślę, że teraz TWOJA kolej! Wskakuj do maszyny!”

Max złapał moją rękę i zaprowadził do zielonej kabiny.

Nareszcie jestem znów sobą! Nawet nie wiecie jak się cieszę. Ale Pandy, bądźcie mili i zachowajcie kilka szczegółów z tej historii dla siebie, dobrze? Na przykład to, że nosiłem pampersa i ssałem smoczka… Wiecie, chyba lepiej tego nie rozpowiadać. Straciłbym swoją reputację i honor wśród kumpli, no i też szanse u pięknych dam, rozumiecie… Nie powiecie nikomu, prawda?

Teraz Ella siedzi w maszynie i ja przejąłem rolę narratora. Opowiem Wam jutro co się z nią stało. Najpierw jednak opublikuję wywiad z Profesorem Bookwormem. Ella niestety mi nie pomoże, bo jest … hmmm… nieco zajęta teraz.

A wy nie boicie się wypróbować Maszyny Młodości? Napiszcie o swoich wrażeniach!

Przygoda z Maszyną (część 3)

Profesor Bookworm trzymał w ręku zniszczony kabel i patrzył na niego z niedowierzaniem. ” Te przeklęte gryzonie zrobiły sobie niezłą ucztę! Wszystko zniszczyły! Jak to się mogło stać?”, zastanawiał się poddenerwowany Profesor. ” Teraz ta biedna maszyna jest zupełnie bezużyteczna!”. ” To nie maszyna jest biedna, Profesorze, tylko Max! Zamienił go pan na zawsze w małe dziecko i martwi się teraz o jakąś kupę złomu?!”. Trudno mi było powstrzymać emocje w takiej chwili… Bardzo lubię i szanuję Profesora ale czasem mówi on dziwne rzeczy. Profesor spojrzał na mnie i na małego Maxa i wytłumaczył, że przecież nie będzie on małym niemowlakiem przez całe życie. Pandy, tak jak i ludzie oraz inne żyjące stworzenia na tym świecie dorastają. ” Za trzynaście lat Max znów będzie tym samym młodym chłopakiem co wczoraj! Trzeba tylko cierpliwie poczekać.” Trzynaście lat! Czy Profesor postradał już zupełnie zmysły!? Jak on w ogóle może brać taką sytuację pod uwagę? Po chwili Bookworm dodał spokojnym głosem: “Zrobię wszystko co w mojej mocy aby naprawić tę sytuację. Potrwa to jednak kilka dni zanim uda mi się zreperować maszynę. Wróćcie do mnie za parę dni. Teraz wracajcie już do domu, a ja zabieram się od razu do pracy!”

Złapałam więc Maxa za jego małą rączkę i pomogłam mu wyjść z jaskini. Biedak ledwo trzymał się na nogach… Jeszcze nawet nie nauczył się chodzić! Zajęło nam sporo czasu zanim wreszcie udało nam się wydostać z laboratorium Profesora. Mały Max był uroczy ale chodzenie z nim za rączkę było bardzo uciążliwe… W tym tempie dotrzemy do domu w przyszłym tygodniu, pomyślałam. Wpadłam wtedy na pomysł,żeby zajrzeć do sklepu i zobaczyć czy mogę tam kupić wózek dla niego. Wtedy łatwiej i szybciej będziemy mogli się przemieszczać! Mały Max zaczął od razu protestować. Nie podobał mu się pomysł leżenia w wózku. “Jak ja będę wyglądał, Ella? Ale będzie mi wstyd, jeśli ktoś mnie zobaczy w takim stanie!”. Uznałam jednak, że nie ma innego wyjścia i kupiłam wózek, do którego wsadziłam Małego Maxa. Spacerowaliśmy sobie po Panfu ale mój Mały Dzidziuś tylko marudził i marudził! “Max uspokój się! Głowa mnie już boli!” “Ale Ella, to straszne, nie mogę tak wyglądać, nie chcę być małym dzieckiem, nie chcę, nie chcę, nie chcę…” Hop! wsadziłam mu smoczek do buzi i miałam chwilę spokoju, żeby przemyśleć sytuację. Max zasnął prawie od razu! Niemowlęta śpia przecież bardzo dużo!

Gdy dotarliśmy w końcu do domu, wyjęłam Małego Maxa z wózka. Był cały mokry! ” O nie! Zrobił siusiu w majtki..” Nie mogłam go jednak za to winić. Był przecież teraz tylko małym dzieckiem i takie rzeczy były od niego niezależne. Musiałam jednak wziąć głęboki oddech zanim odważyłam się założyć mu pieluchę. Powiem szczerze, że był to nie lada wyczyn!

Następnego ranka, Max obudził się o czwartej z wielkim krzykiem. Znów złapałam za smoczek i… znów zadziałało! Max się uspokoił, a ja mogłam jeszcze na chwilę usnąć przed kolejnym ciężkim dniem.

Gdy obudził się nieco później dałam mu na śniadanie butelkę mleka. Nie mogłam przecież mu zrobić jego ulubionej kanapki bo Mały Max nie miał jeszcze zębów. Czułam się coraz mniej jak jego najlepsza przyjaciółka, a coraz bardziej jak jego mama. Ta nowa rola była trochę dziwna ale nawet dobrze się w niej czułam.

Następnie ubrałam go i zaprowadziłam do szkoły. Nie mogliśmy przecież przestać przychodzić na zajęcia bo byśmy mieli kłopoty w szkole. Gdy dotarłam przed szkołę, wszyscy spojrzeli się na mnie z ogromnym zdziwieniem. ” To twoje dziecko, Ella? Nic nam nie mówiłaś!”- śmiali się inni uczniowie. “Ale wy jesteście niemądrzy! To przecież Max! Nie poznajecie? Wziął udział w eksperymencie naukowym u Profesora Bookworma ale nie wszystko poszło tak jak trzeba… Teraz Max jest niemowlakiem i nie wiadomo kiedy znów odzyska swoja normalną postać!” Koledzy i koleżanki ze szkoły spojrzeli na mnie z niedowierzaniem: ” Myślisz, że uwierzymy w takie bajki? To przecież niemożliwe. Ale trzeba przyznać, że ten maluch jest całkiem podobny do naszego Maxa! Chodź tu mały, pokaż się lepiej!” Max od razu schował się pod swoja kołderkę. Ta cała sytuacja była dla niego nieznośna i czuł się bardzo zakłopotany. I szczerze mówiąc, rozumiałam jego uczucia.

Dzień w szkole był nieco dziwny bo co chwilę musiałam wstawać i pilnować czy Max nie jest głodny, czy się nie zmoczył itp… Ale w sumie to przespał prawie wszystkie lekcje i nawet mu trochę zazdrościłam, że on może sobie tak słodko spać, gdy ja musiałam rozwiązywać zadania z matematyki. Po szkolę szybko wyruszyliśmy do laboratorium Profesora Bookworma. “Ach, jesteście w końcu! Czekałem na was!”, przywitał nas szalony profesor przed drzwiami. ” Mam dla was wspaniałą nowinę: maszyna znów działa jak należy! Myszy i inne gryzonie już nam nie będą wchodzić w drogę. Opracowałem specjalny system Anty Gryzoniowy!”, powiedział profesor dumnym głosem, przeżuwając coś w ustach. ” Czym się pan tak zajada?” spytałam z ciekawości. ” To chleb z serem! Moja ulubiona przekąska! Zawsze jadam ser gdy pracuję. Pomaga lepiej mi się skupić.” Rozejrzałam się po laboratorium i zobaczyłam, że w kącie leży wielki napoczęty bochen chleba oraz niewiele mniejszy kawałek żółtego sera. ” Profesor Bookworm dziwi się, że myszy tu przychodzą podczas gdy rozrzuca on po całym pokoju kawałki sera i chleba!?!”, pomyślałam sobie. Gdybym była myszą sama bym przyszła tu na obiad! Zachowałam jednak to spostrzeżenie dla siebie. Nie chciałam denerwować jeszcze bardziej Małego Maxa, który i tak był już u kresu wytrzymałości jako niemowlak. Nie warto tworzyć nowych konfliktów. Jednak na przyszłość Profesor powinien trochę bardziej przemyśleć swoje czyny…

“Max, możesz już wejść do maszyny. Kabina czeka! Wiesz już co robić, prawda? No już biegnij! Przepraszam, zapomniałem: Raczkuj! Hihihi! “. Max nie uznał, że był to śmieszny żart i z poważną miną przeraczkował w stronę zielonej maszyny. I znowu byliśmy w tym samym punkcie. Kabina, masywne drzwi, trzask!, coraz szybszy turkot maszyny, dym, iskry i …

Mam dla Was dobrą nowinę, która nie ma nic wspólnego z niemowlakami czy zielona maszyną! Od czwartku pojawi się na Panfu nowa opcja: z okazji urodzin każdego gracza będzię sie odbywać mała impreza w jego chatce na drzewie! Chatka zostanie udekorowana specjalnie na tę okazję tak abyście mogli urządzić wspaniałą zabawę! Świetna nowina, prawda?

Przygoda z Maszyną (część 2)

Gdy Max wszedł do tajemniczej kabiny, która miała go odmłodzić o parę lat i zamienić w małą pandę, nie mogłam na to patrzeć i zamknęłam mocno oczy. Gdy jednak usłyszałam okrzyk przerażonego Profesora Bookworma, od razu spojrzałam w jego stronę! Pośród kłębów dymu wydobywających się z zielonej maszyny, ujrzałam zmartwioną twarz Profesora i stało się dla mnie jasne, że działo się coś niepokojącego. Wielka zielona Maszyna Młodości, w której był uwięziony Max, trzęsła się, dymiła i wydawała niepokojące dźwięki tak jakby zaraz miała wybuchnąć! Jasne iskry wydobywały się z jej podstawy i prawie mnie oślepiły, więc ponownie musiałam zamknąć oczy. Muszę przyznać, że w tym momencie ogarnął mnie ogromny lęk. Co działo się z tą maszyną? W czym Profesor popełnił błąd? Co dzieję się z Maxem?!

“Co się dzieję, Profesorze Bookworm?”, krzyknęłam do naszego rzekomo genialnego profesora, ledwo słysząc własny głos wśród nieznośnego turkotu maszyny.

“Nie jestem dokładnie pewien…” odpowiedział Profesor zaskakująco spokojnym głosem. Ten spokojny ton nie pasował jednak do jego ruchów, gdyż nerwowo wciskał różne kolorowe przyciski nie wiedząc chyba sam co dokładnie robi…

“Nie mogę pojąć co jest nie tak z tą maszyną. Wczoraj wszystko działało jak należy! Ktoś musiał przy niej majstrować i wszystko rozregulować.”

Spojrzał w moją stronę, rzucając z nad swoich okularów podejrzliwy wzrok nauczyciela, który zamierza skarcić niesfornego ucznia.

“Profesorze, nie mogę uwierzyć własnym uszom! Naraził pan życie moje najlepszego przyjaciela i ma pan jeszcze czelność oskarżać mnie o to?!”

W tym całym zamieszaniu i zgiełku, nagle doznałam olśnienia! Muszę zatrzymać tę straszną maszynę zanim sprawy potoczą się gorzej - pomyślałam. Najprostszy sposób na zatrzymanie maszyny to wyciągnąć wtyczkę z kontaktu w ścianie! To była jedyna możliwość aby uratować Maxa!

Rzuciłam się więc w stronę maszyny, podążając za kablem aby móc go odłączyć z kontaktu. Iskry wydobywały się z kabla i nawet prąd mnie lekko kopnął! Pokój wypełnił zapach spalonej sierści pandy, ale byłam pełna determinacji aby odłączyć tę feralną maszynę i zakończyć to całe zamieszanie! Żadne iskry ani dym nie będą w stanie mnie zatrzymać! Tymczasem Profesor nadal nerwowo przyciskał wszystkie guziki i pot spływał po całej jego twarzy. Rzuciłam się na ziemię i zaczęłam czołgać w stronę kontaktu w ścianie. Niewiele widziałam przez kłęby dymu wydostające się z maszyny. Gdy byłam już blisko celu, wyciągnęłam rękę aby odłączyć kabel i … nagle maszyna ucichła, uspokoiła się i stanęła nieruchomo tak jak na samym początku eksperymentu. Zielony potwór przestał ziać dymem i rzucać iskrami. Cały pokój zdawał się nienaturalnie spokojny po tym co właśnie tam przeżyliśmy. Spojrzałam przez lewe ramię na Profesora Bookworma, który zdawał się być tak samo zdziwiony jak ja. “Nic nie zrobiłem. Sama się zatrzymała. Tak jakby jakieś nadprzyrodzone siły nią rządziły…”

Nie byłam zbytnio przekonana jego odpowiedzią: “Tak, to na pewno duchy!”, odburknęłam.

Nadal kurczowo trzymałam kabel do maszyny i zauważyłam, że został on przecięty. Z jego końca wystawało wiele kolorowych przewodów.” Profesorze, proszę zobaczyć! Ktoś umyślnie przeciął kabel! ”

Bookworm szybko wstał i zaczął iść w moim kierunku. Gdy był na wysokości maszyny, jej masywne zielone drzwi nagle sie otworzyły i niemal przygniotły Profesora! Pomyślałam sobie, że nawet by zasłużył na małego guza za to całe zamieszanie, które wywołał swoim kolejnym dziwnym eksperymentem.

Z dużego otworu po drzwiach wydobywał się gesty zielony dym. Profesor i ja przybliżyliśmy się do siebie i nerwowo czekaliśmy co wydobędzie się z tej tajemniczej jamy. Czy Max mógł zamienić się w jakiegoś strasznego potwora, coś jak Frankenstein?

Nagle z dymu wydobyła się mała postać, idąca dziwnym krokiem w naszą stronę.

Obydwoje wybuchnęliśmy głośnym śmiechem! Oto on! Mały Max pełzający po podłodze w swoim kapeluszu i kurtce! Max zamienił się w małego dzidziusia i muszę przyznać, że wyglądał tak słodko, że bym mogła go schrupać! Eksperyment jednak się udał i maszyna zadziałała!

Wstałam z podłogi, podeszłam do małego Maxa i wzięłam go na ręce. Chyba nie podobało mu się, że był trzy razy mniejszy ode mnie. Do tej pory to on był zawsze najwyższy i był z tego bardzo dumny. Otworzył swoje małe usta i powiedział cieniutkim głosem do mnie : “Ella, odłóż mnie na ziemię! Nie jestem przecież jakimś niemowlakiem!”

Nie mogłam się powstrzymać od śmiechu.

“Właśnie, że jesteś ! Spójrz w lustro, Max.”

Przeszukałam swoją torebkę i wyjęłam z niej w końcu małe lusterko. Przybliżyłam je w stronę Maxa, tak aby mógł zobaczyć w nim swoje nowe oblicze. I oto wielki i silny Max został uwięziony w ciele malutkiego dziecka! Trudno mi było powstrzymać się od dalszego śmiechu.

“No dobrze, wystarczy tego wszystkiego. Teraz już wiem jak to jest. Jestem gotów aby wrócić do swojego normalnego stanu” , powiedział Max swoim piskliwym głosem niemowlaka. Zdaje się, że Maxowi nie przypadł do gustu jego nowy stan. Profesor zbliżył się ponownie do maszyny i zajrzał do środka. Potem obszedł ją dookoła i spojrzał raz jeszcze na przecięty kabel. Na jego twarzy pojawił się wyraz zakłopotania. Spojrzał na Maxa i rzekł spokojnym głosem:

“Obawiam się, że to nie będzie takie łatwe. Zdaje się, że nasza maszyna ma małe problemy techniczne. Podczas twojej transformacji zrobiło się spięcie. Poza tym wygląda na to, że jakieś gryzonie zrobiły sobie obiad z kabli maszyny. Są teraz nie do użycia…”

Nie wiedziałam czy powinnam płakać czy się śmiać.

“Mam nadzieję, że uda mi się szybko to wszystko zreperować. Jednak może to trochę potrwać…” odparł Profesor.

“Ale ja muszę iść do szkoły!” pisnął mały Max.

“Hmmm, tego się właśnie obawiałem” wymamrotał Bookworm. “Myślę, że zajmię mi to conajmniej dwa dni.”

I tak kończy się druga część mojej opowieści. Czy myślicie, że Max przyzwyczaił się w końcu do bycia małą pandą? Czy poszedł w końcu do szkoły i czy mu tam dokuczano? Czy Profesorowi udało się zreperować maszynę? A może Max zostanie w takim stanie już zawsze?

Przygoda z Maszyną (część 1)

Wczoraj odwiedziliśmy Profesora Bookworma i postanowiliśmy na jeden dzień zostać jego królikami doświadczalnymi. Ależ to była niesamowita przygoda! Postanowiłem jako pierwszy zaryzykować i wejść do tajemniczej zielonej maszyny. Profesor Bookworm, któremu po czole powoli spływały kropelki potu zapewnił mnie, że nic mi nie grozi i jego maszyna jest całkowicie bezpieczna. Ujrzałem jak na jego twarzy maluje się grymas pełen podekscytowania ale także i lęku. Nagle poczułem lekkie mrowienie w nogach i zdałem sobie sprawę, że trochę się boję. Zaraz miałem stanąć twarzą w twarz z tajemniczą zieloną maszyną i do końca nie byłem pewien co się ze mną stanie…

Max był przerażony jak mała owieczka, która stoi przed złym i głodnym wilkiem! Widziałam jak nogi mu się trzęsą tak, że omal buty mu z łap nie spadły. Ale jeśli mam być szczera to na jego miejscu też miałabym gęsią skórkę i głowę pełną obaw. Byłam bardzo zadowolona, że to on się zgłosił na ochotnika jako pierwszy. Można powiedzieć, że padł ofiarą własnej odwagi. Jednak nie chciałam aby Max ujrzał moje zdenerwowanie i lekko się do niego uśmiechnęłam pokazując, że wszystko będzie dobrze. Tymczasem Profesor Bookworm tkwił w ogromnym skupieniu, pochylony nad przeróżnymi wskaźnikami, regulatorami i przełącznikami. Kolorowe światła odbijały się na jego skupionej twarzy, a ogromna maszyna zaczęła wydawać ze swojego wnętrza rytmiczny turkot.

“Teraz już wszystko powinno działać jak należy. Możesz otworzyć drzwi i wejść do kabiny, Max.” - powiedział do mnie Profesor stanowczym głosem. Jak to “powinno” ? W co ja się wplątałem? Zacząłem trochę żałować swojej ciekawości ale nie mogłem przecież stchórzyć w ostatniej chwili! Musiałem wziąć się w garść! Wziąłem więc głęboki oddech i wolnym (lecz pewnym) krokiem podążyłem w stronę tajemniczej kabiny. Otworzyłem ciężkie zielone drzwi maszyny i wstąpiłem do środka. Serce waliło mi w piersiach jak młot. Odwróciłem się jeszcze na chwilę i spojrzałem na Profesora Bookworma. Ten uśmiechnął się do mnie nerwowo i puścił do mnie przyjacielskie oko. Wszystko będzie dobrze, Max. Tak mówiło jego spojrzenie. Ale kropelki potu nadal delikatnie spływały po jego czole, a ręce lekko drżały w kieszeniach kurtki. Następnie usiadł przed swoim monitorem i zaczął naciskać na różne guziki, mamrocząc coś pod swoją śmieszną bródką.

“Ella, czy mogłabyś mi pomóc i zamknąć drzwi za swoim przyjacielem?” Kto, ja? Profesor wyrwał mnie nagle z moich myśli i chcąc nie chcąc stałam się jego asystentką w tej niesamowitej chwili. Na ogół większość eksperymentów Profesora kończyło się sukcesem, lecz miał on także na swoim koncie sporo nieprzewidzianych komplikacji. Co stanie się tym razem? Posłuchałam więc Profesora i zamknęłam masywne drzwi maszyny za Maxem. Nagle cała kabina zaczęła się trząść i turkotać! Czy jeszcze kiedykolwiek ujrze Maxa? Nagle słyszę za swoimi plecami: “Ups!”. Odwracam się i widzę jak twarz Profesora Bookworma staje się niepokojąco blada i … Resztę historii opowiem Wam nieco później. Narazie mogę tylko zdradzić, że nie wszystko poszło jak po maśle. Profesor będzie musiał poradzić sobie z niesforną maszyną i … uratować Maxa!!!

Przygody z Maszyną

Powyżej są kilka części "Przygód z Maszyną". Przeczytajcie! Śmieszne jest :)
A gdy ktoś ma urodziny ten będzie miał SUPER udekorowaną chatkę
(pisze o tym na końcu 3 części historyjki)

Nie Fontanna Młodości tylko... Maszyna

Profesor Bookworm naprawił Maszynę Młodości. W czwartek będziemy mogli ją wypróbować! Hihi... Oto "Instrukcja obsługi Maszyny Młodości":
[...]

Przepraszam, ale muszę już kończyć, więc dokończę tą notkę już jutro!
Pozdrowienia dla wszystkich Pand!

Ankiety

Na blogu pojawiły się 2 ankiety

1. "Oceń mój blog" - będzie ona cały czas
2. "Czy serwery dla ZP* powinny być w polskim Panfu?" tak nazywa się pierwsza ankieta) - ta ankieta będzie zmieniała się co tydzień i będą ciągle nowe pytania

Ankiety są w pasku po prawej stronie!
*) ZP = skrót od wyrazu "Złota Panda", "Złoty Pakiet"

Zapraszam do głosowania

PS Ciekawe co z tą "Fontanną Młodości"... ;)